" ผักบุ้งกับเรื่องเล่าในฤดูร้อน " ภาคจบ
posted on 09 Dec 2009 13:42 by wazabi34
จากตอนที่แล้วที่ผักบุ้งกำลังดูเชิงกับตุ๊กแกอยู่นั้น หวังแต่ว่าจะมีใครมาช่วยเธอในครั้งนี้ แล้วอยู่ดี ๆ เธอก็รู้สึกเหมือนแผ่นดินสะเทือน ตอนแรกมันไหวน้อย ๆ ต่อมามันก็ไหวรุนแรงเรื่อยจนเธอตกใจพรวดพราดลุกขึ้นมาดู ( โดยไม่สนตุ๊กเข้แล้ว ) หันไปทางเจ้าตุ๊กแก บัดนี้มันอันตธานหายไปอย่างไร้ร่องรอย ( ได้ไงวะ เธอด่าอยู่ในใจ ) แล้วก็มีเสียงอะไรก็ไม่ทราบได้ดังมาทำให้ผักบุ้งต้องเปลี่ยนความสนใจไปในทันที
แปร๋น!! เสียงนั้นทำเอาผักบุ้งสะดุ้งจนตัวลอย เธอหันกลับไปดูทางทุ่งนา ผักบุ้งก็แทบจะลมจับเมื่อเห็นช้าง 2-3 ตัว กำลังวิ่งบึ่งมาทางเธออย่างไม่มีการลดความเร็ว เธอวิ่งลงจากแคร่สุดชีวิต กวดฝีเท้าให้เร็วเท่าเจ้าสุนัขที่เลี้ยงเอาไว้ ตอนนี้ผักบุ้งคิดออกอย่างเดียวต้องวิ่งเท่านั้นวิ่งให้เร็วที่สุด แต่ถึงเธอจะวิ่งเร็วแค่ไหนเด็กก็เป็นเด็ก เจ้าช้างกลุ่มนั้นก็ไล่กวดเธอทัน และตอนนั้นเองที่ผักบุ้งสะดุดก้อนหินล้มหน้าฟาดสติดับวูบไปในพริบตา....
ผักบุ้ง... ผักบุ้ง อิบุ้ง!! ผักบุ้งสะดุ้งสุดตัวหันไปมองซ้ายมองขวา เห็นยายของเธอยืนเธอกล้วยบวชชีทำท่าเงื้อมือจะมาตบเธอ ขณะนั้นเธอก็สำรวจตัวเองก็ปรากฏว่าตัวเองยังอยู่บนแคร่ตัวเดิม ไม่มีวี่แววตุ๊กแกหรือช้างอะไรทั้งสิ้น เธองง มากว่าอะไรเป็นอะไร จากนั้นยายก็บอกว่าให้เขยิบไปจะได้วางกล้วยบวชชี แล้วบอกว่ามีพัสดุมาจากแม่ เป็นรองเท้า Converse ที่พี่ชายท้ายหมู่บ้านฝากซื้อ กินเสร็จให้เอารองเท้าไปให้เขาด้วย จากนั้นยายก็จากไป ผักบุ้งคิดว่าตัวเธอเองคงฝันแน่ ๆ สาเหตุมาจากอะไรเธอก็ไม่แน่ใจ แต่คิดว่าคงมาจากหนังสือที่เธอยังอ่านค้างอยู่... เพชรพระอุมา ที่วางอยู่ข้าง ๆ นั่นเอง
จบแล้ว .....
----------------------------------------------------------------------------------------------------------------
นี่เป็นเรื่องสั้นที่แต่งเล่น ๆ ไปส่งอาจารย์ อีกอย่างตอนแต่งก็กำลังบ้า เพชรพระอุมา อยู่ด้วย มันก็เลยออกมาอย่างที่เห็น อย่าลืมไปหาอ่านกันนะ มันสนุกจริง สมชื่อ อลังการวรรณกรรมอันเกริกไกร
edit @ 9 Dec 2009 14:41:47 by